| Wzorce Ras |
| |
 |
Basset artezyjsko-normandzki (Basset artésien normand) |
| Wzorzec FCI:
34
/08.05.1992/F |
|
Kraj
pochodzenia: Francja |
|
Data
publikacji obowiązującego standardu:
08.05.1992 |
|
|
|
Użytkowanie:
Pies gończy użytkowany do polowania z bronią palną.
Poluje równie dobrze |
|
samodzielnie, jak i w sforze. Krótkie kończyny
ułatwiają mu poszukiwania w nawet najbardziej |
|
gęstej roślinności, gdzie nie mógłby przedostać się
duży pies. Wypłasza kryjącą się tam |
|
zwierzynę. Wykorzystywany jest do polowań na króliki, ale
także na zające, jak i sarny. |
|
Tropi i płoszy zwierzynę z dużą pewnością, prowadzi
trop z niezbyt dużą szybkością, ale |
|
systematycznie i dobrze głosi. |
Klasyfikacja
FCI:
grupa 6 - Psy gończe,
posokowce i rasy pokrewne.
sekcja 1.3. Małe psy gończe.
Podlega próbom pracy.
|
| |
|
KRÓTKI RYS
HISTORYCZNY:
Kierowana hodowla francuskiego basseta krótkowłosego rozpoczęła się w
roku 1870. Pogłowiem wyjściowym były bassety pospolitego pochodzenia. W
oparciu o nie Couteulx de Canteleu utrwalił typ użytkowy o prostych
przednich łapach, określany jako artezyjski, podczas gdy Luis Lane
rozwinął typ bardziej ozdobny o krzywych przednich kończynach, określany
jako normandzki.
Dopiero w roku 1924 przyjęta została nazwa basset artezyjsko-normandzki,
zarówno dla rasy, jak i nowo utworzonego Klubu. Leon Verrier, który w 1927
roku objął w wieku 77 lat kierownictwo Klubu, chciał wzmocnić normandzkie
cechy rasy. Stąd też w księdze wzorców psów gończych z 1930 roku, gdzie
figurowały jeszcze dwie rasy - basset artezyjski i basset
artezyjsko-normandzki - znajdziemy następującą uwagę na temat tej
ostatniej rasy: Komitet Towarzystwa Psów Gończych decyduje i odnotowuje,
że basset artezyjsko-normandzki powinien być tylko etapem przekształcenia
w kierunku typu normandzkiego bez śladów basseta artezyjskiego.
WYGLĄD OGÓLNY:
Pies długi w stosunku do wzrostu, zwarty, budowa głowy przypomina dużego
gończego normandzkiego.
WAŻNE PROPORCJE:
Wysokość w kłębie / długość tułowia ok. 5 : 8
Wysokość klatki piersiowej / wysokość w kłębie ok. 2 : 3
Szerokość czaszki / długość głowy ok. 1 : 2
Długość grzbietu nosa / długość czaszki ok. 10 : 10
ZACHOWANIE - CHARAKTER:
Zachowanie: pies o bardzo czułym węchu i zajadły na tropie, o
doskonałym głosie, pozwala właścicielowi cieszyć się widokiem swojej pracy
na tropie nie zdominowanej zbyt dużą prędkością.
Charakter: wesoły, o bardzo uczuciowej naturze.
GŁOWA:
Czaszka kopulasta, średniej szerokości; guz potyliczny wyraźny. W
całości głowa ma suchy wygląd.
Stop zaznaczony, ale nie przesadnie.
Trzewioczaszka:
Nos czarny i szeroki, wystający nieco przed wargi; nozdrza
rozwarte.
Wargi: warga górna szeroko przykrywa dolną, nie jest jednak ani
zbyt obwisła, ani naciągnięta ku tyłowi.
Kufa w przybliżeniu tej samej długości co długość czaszki; lekki
garbonos.
Policzki: skóra na policzkach tworzy jeden lub dwa fałdy.
Zęby: zgryz nożycowy, tzn. siekacze górne ściśle stykają się z
siekaczami dolnymi swą wewnętrzną powierzchnią; osadzone są idealnie
prostopadle do szczęki.
Oczy owalne, duże, ciemne, kolorem harmonizujące z maścią;
spojrzenie spokojne i poważne; śluzówka dolnej powieki może być widoczna,
ale nie przesadnie.
Uszy osadzone możliwie jak najniżej, nigdy powyżej linii oczu;
wąskie u nasady, skręcone, miękkie, delikatne, bardzo długie, sięgające co
najmniej do końca kufy, pożądane spiczasto zakończone.
SZYJA:
Dość długa z niewielkim podgardlem.
TUŁÓW:
Grzbiet szeroki i dobrze związany.
Lędźwie lekko wysklepione.
Biodra nieco ukośne, dzięki czemu zad jest lekko nachylony.
Klatka piersiowa na przekroju owalna, długa, mostek długi, o
wydatnej rękojeści, przedpiersie rozwinięte. Boki wypełnione. Dolna linia
klatki piersiowej sięga wyraźnie poniżej łokcia.
Żebra długie, sięgające daleko do tyłu.
OGON:
Raczej długi, gruby u nasady, stopniowo zwężający się ku końcowi. W
spoczynku koniec ogona powinien sięgać dokładnie do ziemi. Ogon noszony
jest szablasto wygięty, ale nigdy nie zakręcony nad grzbietem, a jego
koniec nie może być noszony na bok. Pod względem tej cechy zabroniona jest
jakakolwiek zmiana wyglądu ogona u psów wystawowych.
KOŃCZYNY:
Kończyny przednie są krótkie i grube, pół-wykrzywione lub nieco
mniej niż pół, pod warunkiem, że wygięcie to jest wystarczająco widoczne.
Kilka fałdów skóry, nieprzesadnych, występujących na nadgarstkach powinno
być traktowane jako dodatkowa zaleta. Prawidłowe kończyny przednie
pół-wykrzywione.
Łopatki umięśnione i ukośne.
Łokcie dobrze przylegające do tułowia.
Łapy owalne, nieco wydłużone, palce dość zwarte, o prawidłowej
postawie w całości opierają się o ziemię.
Kończyny tylne widziane z tyłu, linia pionowa wychodząca z guza
kulszowego powinna przechodzić przez środek podudzia, stawu skokowego,
śródstopia i łapy.
Uda pełne i obficie umięśnione.
Stawy skokowe mocne, dość nisko osadzone, stosunkowo dobrze
ukątowane, dzięki czemu, gdy pies stoi swobodnie tylne łapy są nieco
podstawione. Niewielka fałda skórna na pięcie, utworzona przez nadmiar
skóry, nie stanowi wady.
Śródstopia krótkie i mocne.
CHODY:
Regularne, dość swobodne. Ruch spokojny.
SKÓRA:
Sprężysta i delikatna.
OKRYWA WŁOSOWA:
Włos krótki, zwarty, ale niezbyt cienki.
Umaszczenie płowe z czarnym czaprakiem i z białym (trójkolorowe)
lub płowe z białym (dwukolorowe). W pierwszym przypadku na głowie powinny
znajdować się obszerne, płowo-rude łaty, na każdej skroni powinien
znajdować się krąg ciemniejszych włosów. Czaprak lub zastępujące go łaty,
składa się z włosów czarnych lub strefowych (dawniej określanych jako maść
zajęcza lub borsucza).
WZROST i WAGA:
Wysokość w kłębie: psy i suki od 30 do 36 cm z tolerancją do 1 cm
dla wyjątkowo pięknych osobników.
Waga od 15 do 20 kg.
WADY:
Głowa: czaszka płaska; czoło szerokie; bruzda czołowa zbyt silnie
zaznaczona; uszy płaskie, zbyt okrągłe, grube lub wysoko osadzone i
szerokie; oko jasne, okrągłe i kuliste, zbyt widoczna spojówka;
Szyja: krótka
Tułów: linia górna miękka lub zapadnięta; ogon zbyt długi, noszony
na bok lub gruby; wyrostek mieczykowaty mostka cofnięty lub niewidoczny;
żebra płaskie lub zdeformowane;
Kończyny przednie: łopatka prosta, krótka, niedostatecznie
umięśniona; stykające się stawy nadgarstkowe; francuska postawa lub
przesadne wykrzywienie; łokcie odstawione na zewnątrz; łapy miękkie; palce
rozstawione;
Kończyny tylne: uda płaskie; krowia lub beczkowata postawa;
Włos: miękki, wyraźnie długi lub z frędzlami;
Umaszczenie: głowa z czarnym nalotem;
Zachowanie: osobniki lękliwe.
WADY DYSKWALIFIKUJĄCE:
Brak typu.
Wysokość w kłębie inna niż wymieniona we wzorcu.
Przodozgryz lub tyłozgryz.
Oko bardzo jasne.
Mostek zbyt krótki połączony z brakiem wyrostka mieczykowatego.
Żebra silnie zdeformowane.
Kończyny przednie całkowicie proste.
Kończyny zbyt delikatne.
Głowa ze zbyt dużym ciemnym nalotem.
Zbyt duża ilość czarnego cętkowania co sprawia, że partie biało
umaszczone przybierają odcień błękitny.
Osobniki tchórzliwe lub agresywne.
Wnętrostwo jedno lub obustronne.
Poważne wady budowy anatomicznej.
Widoczne wady dziedziczne powodujące kalectwo.
UWAGA:
Samce muszą mieć dwa, prawidłowo wykształcone jądra, całkowicie
umieszczone w worku mosznowym. |
|